Over spelen

We don’t stop playing because we grow old; we grow old because we stop playing.

G.B. Shaw

We vinden het allemaal belangrijk dat kinderen spelen. Het is goed voor hun ontwikkeling, om hun emoties te verwerken en om zich te concentreren. Het is ook goed om samen te spelen met andere kinderen. Dat bevordert zowel sociale en creatieve vermogens als psychisch welzijn.

Spelen helpt dus bij ontwikkeling, functioneren en welzijn. Is dat niet wat wij als volwassenen ook kunnen gebruiken?

Spelen is per definitie niet voor echt. Hehe. Er hangt niets van af. Hoewel. Sommige mensen vinden het juist heel confronterend om te spelen. We zijn het in die mate verleerd, dat het heel onwennig kan aanvoelen om zomaar wat te doen of te zeggen, bij wijze van experiment, bij wijze van uitproberen.

Natuurlijk vraagt spelen als volwassenen, tijdens een training, om een veilig kader. Maar als dat eenmaal is geïnstalleerd, wordt een speelveld een onderzoeksterrein met een bron van informatie. In een rollenspel krijgen we gelegenheid om te experimenteren met reageren. We kunnen spelen dat we iemand anders zijn. Hoe heerlijk is dat? Hoe bevrijdend zou het zijn om eens niet degene te zijn die zijn best doet, om eens niet grappig te hoeven zijn, om eens niet te hoeven nuanceren, om eens niet verantwoordelijk te zijn?

Naast kennis over het principe van non-dualiteit en het consequent onderzoeken van gedachten, is spelen binnen een veilig kader een fantastische manier om je veld van mogelijkheden te vergroten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *