Zelfverantwoordelijkheid

Zelfverantwoordelijkheid is voor mij misschien wel de grootste peiler als het gaat over zelfontwikkeling en non-dualiteit. Het is een heerlijke manier om mentaal meer vrij te worden en je eigen leven in handen te nemen. Je kiest er radicaal voor om nooit meer ‘slachtoffer’ te zijn van anderen of van situaties. Als ik iets moeilijk vind, ligt dat nooit aan iemand anders. Het mooie is dan ook dat niemand anders moet veranderen, of iets moet doen, om mijn probleem op te lossen. Ik heb alles zelf in handen. Misschien klinkt het eigengereid en afstandelijk maar dat is het juist niet. Ik kies ervoor om naar mezelf te kijken, op te ruimen in mezelf, en daardoor ben ik meer beschikbaar om met open geest en hart om te gaan met de mensen die ik ontmoet.

Stel dat iemand me vertelt dat ik arrogant ben. Dat vind misschien niet leuk om te horen. Op zich gebeurt er niet meer dan dat iemand zegt dat ik arrogant ben. Er gebeurt ongeveer evenveel als wanneer iemand zou zeggen dat ik Sinterklaas ben. Daarmee zou ik geen moeite hebben. Ik ben Sinterklaas niet. Maar of ik arrogant ben? Ja, dat zou kunnen. Of het zou kunnen dat die persoon dat vindt. En er zijn veel mogelijke oorzaken daarvoor: misschien is die persoon onzeker, gekwetst, boos, angstig, of misschien was er een misverstand. Ikzelf kan door de opmerking ook aan mezelf gaan twijfelen, onzeker worden, angstig of gekwetst. Maar wat ik ook ervaar: het gaat om mijn ervaring. Iets in mij wordt door de woorden getriggerd, en ik krijg de kans om ernaar te kijken. Ik noem het een uitnodiging. Het is een uitnodiging om aan zelfonderzoek te doen. Als ik me gekwetst voel, dan wordt gekwetstheid in mij aangeraakt. Ze wordt daar niet op dat moment voor het eerst geïnstalleerd, ze was er al veel eerder. Nu iemand me geholpen heeft om dat te voelen, krijg ik de kans om er bewust van te worden, het erkenning te geven, en op die manier ook te  laten verzachten. Dat heet dan zelfontwikkeling. Voor mij betekent het, via zelfverantwoordelijkheid, een meer compleet mens worden, en meer expansie beleven.

Vorig week kwam onze hond aan, een Golden Retriever die een nieuwe plek zocht omdat haar vorige verzorgers niet genoeg tijd en ruimte hadden voor haar. In de paar dagen dat ze bij ons was, gaf iedereen die langskwam zijn mening: ze was triest, ze was mooi, ze was blij, ze was raar, ze was lief, ze was in de war, ze was makkelijk. Mensen zeiden wat ze dachten en waarschijnlijk ook helemaal oprecht. Maar wie zei er wat over de hond? De hond die was. De hond is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *