Dagboek van een docent

(mijn school vroeg me enkele dagen een dagboek bij te houden, voor de nieuwsbrief van de medewerkers)

Maandag 9 november

Gisteren nog aan zee, vandaag achter een scherm. Of twee.

Het was met koudwatervrees dat ik er weer aan begon. Na een week zonder wekker, zonder deadlines en zonder lessen, wel met werk inhalen, een beetje op ’t gemak doen, en wat voorsprong nemen – van alles net niet genoeg – moest het weer. Vanaf 8u30 English for Business, voor het eerst met Wooclap.

Thuis om 8u30 lesgeven, betekent om 7u opstaan om met de hond te gaan wandelen, en dan hopen dat ze zich enkele uren koest houdt. Dat gaat mis als de postbode aanbelt met een pakje. Mijn hond blaft als de bel gaat. Het wordt het moment waarop ik me moet excuseren bij de studenten en zeggen dat the postman came with a delivery. Die delivery is een nieuw extra scherm. Ik heb het heldere inzicht gehad dat ik de komende weken niet de hele tijd voorovergebogen naar het scherm van mijn laptop kan zitten kijken. Een tweede scherm dus, dacht ik. Hoger en groter. En toen ik dat scherm gisteren al besteld had, zag ik mijn oude iMac op een rommelkamer staan. Net iets fancier. Zou die ook kunnen dienen als tweede scherm? Om zelf echt Wooclap & co aan te kunnen, lijkt hij me te oud. Thunderbolt-kabels heb ik nu blijkbaar nodig. En als de constructie werkt, moet ik dat nieuwe scherm, dat nu in de gang staat, terugsturen. Dat kan gelukkig makkelijk tegenwoordig. 

Maandag is een lange dag. Dan geef ik ’s avonds nog les voor het talencentrum van UAntwerpen. Ik zag het als een lesje voor de hobby. Ik weet hoe gezellig NT2 lessen kunnen zijn. En Nederlands ken ik wel, Powerpoint en syllabus zijn voorhanden. Dus had ik gedacht: er net voor de les even doorgaan, zal wel volstaan. Schromelijke onderschatting. Uantwerpen betekent weer heel veel nieuwe informatie die verwerkt moet worden, weer honderd andere aanspreekpunten en logins, een andere digitale leeromgeving en nu dus ook een andere virtuele klas. Ook dat vandaag nieuw en voor het eerst. Ik heb leuk lesmateriaal en ik heb me technisch grondig voorbereid: niet de app maar de online Powerpoint gebruiken en dan bij scherm delen kiezen voor ‘Chrome-blad’: dat was de formule die ik moest toepassen (dank aan mijn IT-zoon om dat samen uit te testen).

Technisch lukte het allemaal wel, zowel de Wooclap als het Chrome-blad, en toch is zo’n les een flauwe afspiegeling van wat het op de campus is. Ik hou van spontaan en geanimeerd, en grapjes en wedstrijdjes, maar online wordt alles stroef en traag. Gelukkig kennen we elkaar en blijft er iets van de goede groepssfeer overeind, maar toch. Laat deze fase maar gauw voorbijgaan. 

Na een les op campus Middelheim heb ik de reis naar huis ter decompressie voor het slapengaan – maandag is een lange dag. Vandaag geen stille autorit door het donker maar een dagboek. Dat vind ik dan weer een leuke verrassende wending. Meestal hou ik van verrassende wendingen.  

Dinsdag 10 november

Muziek

Dinsdag is de dag na de lange maandag, de dag dat ik met een houten kop rondloop alsof ik ben uit geweest. Dinsdag is ook een lesvrije dag. Met minder prestatiedruk en een houten kop aanvaard ik dat ik minder efficiënt werk, gun ik mezelf een yogales over de middag en ’s avonds ga ik naar de zangles.

Eigenlijk had ik vandaag 90 proposals willen corrigeren, en 120 graph description video’s willen bekijken, en ook nog de les van volgende maandag willen voorbereiden. Dan kon ik morgen 11 november houden, en in het weekend weekend.

Tijdens de herfstvakantie bekeek ik – een van de inhaalmanoeuvres – de sessies aanvangsbegeleiding. Een inzicht dat heel erg bleef hangen: feedback is nog belangrijker dan evaluatie. Ik had er nog niet zo over nagedacht maar ineens lijkt het heel vanzelfsprekend. Persoonlijke feedback krijgen is concreet en stimulerend voor de studenten. En dus wil ik die 90 proposals doornemen om dan later in de week tijdens de les te kunnen vragen: hebben jullie je feedback gezien?

Ik dacht dat ik niet kon werken met muziek, maar als een vriend mij Spotify-links doorstuurt, merk ik dat proposals lezen met muziek wel kan. Of toch met muziek van Olafur Arnalds en Bach. Ik vind het een bijna troostende ontdekking.

Zowel bij yogales als bij zangles heb ik neiging om te skippen. Te veel werk en/of te weinig puf over. Maar ook deze keer ben ik blij als ik in de slaapkamer van mijn jongste zoon (geen hond, wel wifi) op mijn matje pijl en boog sta uit te beelden. Mijn stijve schouders worden losgemaakt, mijn spieren gestretcht en mijn hart getraind (Vinyasa yoga = sport).

Mijn IT-zoon belt in de namiddag. Hij heeft Entrepreneurial Skills als keuzevak en vraagt mij om even een business opportunity te bedenken. Dat doe ik. Hij moet er ook een aantal regels over schrijven. Die dicteer ik. Terwijl ik dat doe, vraag ik me af of sommige van de proposals die ik aan het lezen ben, ook door moeders zijn gemaakt. 

Zangles op de academie mag wel nog doorgaan. Ik heb weer niet geoefend maar besluit ook deze les niet te skippen. Mijn scherm thuis achterlaten en op mijn fiets springen is een bijna verrukkelijke ervaring. Ik ben natuurlijk selectief achterlijk als ik denk dat ik deze week een school kan binnenwandelen. Het deeltijds kunstonderwijs houdt ook twee weken de deuren dicht. Dat lees ik op een blad dat aan de schoolpoort hangt. Ik vind het niet erg. Ik had toch niet geoefend en ik wil niets liever dan buiten zijn en rondfietsen. Dat frisse gevoel op mijn wangen!

In het midden van een verlaten Vrijdagsmarkt speelt een oude man melancholische melodieën op zijn viool. Ik ben ontroerd. 

Ik rijd terug naar St. Amandsberg via donkere kasteeldreven in Destelbergen. Ik krijg maar niet genoeg van dat frisse gevoel op mijn wangen.

Woensdag 11 november

Ik heb een duidelijk plan als ik mijn dag begin: een vriendin komt om drie uur om samen te gaan fietsen en wandelen en voordien wil ik de overige 45 proposals nagekeken hebben. En als in de voormiddag de vriend/klusjesman komt, wil ik wel een koffie aanbieden maar ook duidelijk maken dat ik geen tijd heb om naast zijn ladder te staan. ‘J’ai énormément de travail. Encore quarante-cinq propositions d’affaires à lire.’ Mijn vriend/klusjesman spreekt alleen Frans. Dan vind je moeilijk werk. Dan klus je al eens bij. 

Mijn plan werkt. Ik moet wel nog eens kijken en zeggen op welke hoogte ik de luster wil, maar verder kan ik proposals verslinden. ‘Nice job! Great job! Well done! Excellent English!’ Dat zijn de commentaren die ik het liefste schrijf, bij de proposals die ik het liefste lees. Zinnen die kloppen, mooi idiomatisch Engels en logische gedachtengangen. Sommigen van die derdejaars zijn echt goede schrijvers. Ik heb weinig compassie met studenten die niet de moeite doen om hun werk na te lezen en van sommige teksten raak ik een beetje puzzled. Engels met zoveel haar op dat ik niet weet waar te beginnen. Een onvermogen om helder te redeneren ook. Ik hou zelf heel erg van heerlijk heldere taal. Een probleem verbeter je niet, een probleem los je op. Je wil niet je stand promoten op een beurs maar je producten. En je begint een zin niet met een onderschikkend voegwoord. Niet als er geen hoofdzin volgt. Niet in een zakelijk tekst. 

Ik vrees dat sommigen het nooit gaan snappen, het gewoon niet in zich hebben, en dat kan ik hun niet kwalijk nemen. Ze worden ook niet opgeleid tot linguïsten. En toch denk ik na over hoe ik hun op een heerlijk heldere manier nog wat kan meegeven in een les volgende week. Ik heb nog maar weinig echte lesmomenten met hen omdat ze nog sales pitches en book presentations moeten geven. Omdat ze in het derde jaar zitten, heb ik het gevoel dat ik hun nog zoveel mogelijk moet bijbrengen voor ze aan het echte leven beginnen, voor ze in het echte leven een tekst in het Engels moeten schrijven. Ik wil dat ze dan weten waar de komma’s moeten staan en waar de punten, dat ze niet over hun ‘loan’ gaan onderhandelen, tenzij ze bij de bank zijn. 

Precies om drie uur ben ik klaar. Mijn vriendin en ik fietsen in slalom naar Beervelde en wandelen daar in het park van het kasteel. De buitenlucht doet me weer zo goed dat ik drie uur later met tegenzin naar huis ga. Ik neem me voor om de komende tijd buiten te zijn als ik niet achter een scherm zit. Of is het vóór een scherm? Dat heb ik nu zelf niet helemaal helder. 

Donderdag 12 november

Gloaster, Coaster, Carcoon, Frools of gewoon een waterfestival

Het is allemaal veel en zwaar, en te veel opgesloten en te veel achter een scherm, en tegelijk is er ook heel veel waardoor ik me geprivilgieerd voel.

De combinatie van structuur en vrijheid: de lessen liggen vast en vormen een leidraad. Het andere werk doe ik wanneer ik wil. Ik vind dit echt geweldig. Een beetje structuur heb ik nodig, vrijheid doet mij leven. Het maakt het zware werk lichter.

De afwisseling: gisteren verslond ik nog proposals, vandaag keek ik tv. Zestig student hielden hun sales pitch en ik mocht toekijken, en ook nog de eenkoppig jury zijn. Hun doel was mij overtuigen, en dat lukte vaak. Ik vond ze charmant, inventief, en grappig. En solidair met elkaar, in de zin van echt geïnteresseerd in elkaar. Ik overweeg een smartlock die toelaat dat de koerier mijn pakjes binnenzet, een waterfestival, een kandelaar die kaarsenvet recupereert, en ontsmettingsgel in mini verpakking. Dit laatse wordt volgende week op de markt gebracht. Echt. 

Dat is het leuke aan dit format: ik weet meestal niet of de student voor de gelegenheid wat heeft uitgevonden dan wel over een echte business (in spe) aan het praten is. De grens tussen realiteit en fictie is soms onduidelijk en dat maakt de presentaties ‘even more engaging’ om te volgen.

Op campus had ik deze dag met sales pitches helemaal een feestje gevonden, maar ook nu is er veel dat ons verbindt: de beperkingen, de zenuwen, de technische issues. ‘Breathe. We are in this together,’ zeg ik tijdens elke aflevering wel een keer.

Als ze klaar zijn, als blijkt dat het gelukt is, en als ik vertel wat ik leuk vond aan hun pitch, zie ik ze opgelucht ademhalen, en vaak ook glunderen. 

Ik ben murw na zes uur actief televisiekijken maar ook blij met wat blijft hangen: ik vind ze mooi, die jonge mensen. 

Terug naar boven