Reizen in het klein I

Incident op de trein. Ik kom van campus in Antwerpen en koop een broodje bij Exki voor op de trein. Ja, wetende dat ik dan mijn mondmasker mag afzetten en dat vind ik wel zo prettig. Ik zit dus te eten als tien minuten later drie controleurs voorbijkomen. Ik doe even mijn mondmasker aan om mijn kaartje te tonen aan de eerste. Daarna ga ik verder met mijn broodje. Zegt controleur nummer drie tegen mij: u zit nu wel al lang uw broodje te eten, u houdt geen rekening met de andere mensen. Zeg ik: pardon? Zegt hij nog van alles. Zeg ik: ik zit hier normaal mijn broodje te eten en er zit niemand bij mij. Zegt hij: het is de bedoeling dat je snel eet op de trein en u zit hier al een half uur te eten. Zeg ik: mag ik nog eten zoals ik gewoonlijk eet, en ik kan nog geen half uur zitten te eten als de trein nog maar tien minuten geleden vertrokken is. De controleur stapt verder met zijn collega’s en ik denk: dit is nu toch ongelooflijk. Dat mensen in functie gaan zeggen hoe snel ik moet eten. Ik ga erachteraan en vraag de man zijn naam, zeg dat ik een klacht wil indienen. De man heeft geen naam maar wel een nummer op een badge, een metalen plaatje dat hij uit zijn broekzak haalt. Ik zeg oké, ik zal er een foto van nemen. Zegt de collega: dat is onbeleefd. Hij geeft me een balpen. Zeg ik: FYI, dat ik uw balpen gebruik, is niet volgens de regels. Zegt hij: mijn balpen is ontsmet. Zeg ik: nu niet meer. Ik geef zijn balpen terug en hij haalt zijn productje boven. Ik ga naar mijn plaats terug en stuur mijn klacht via mijn telefoon. Ik wil niet in een wereld leven waarin een man in uniform mij zegt dat ik sneller moet eten. Ik wil wel nog leven. Een klacht dan maar, volgens de regels.

Ik zet mijn verhaaltje op Facebook ’s avonds. De klacht indienen is voor mij alleen maar een manier om uitdrukking te geven aan mezelf/mijn verbazing/ zeker ook ontsteltenis, en niet gelaten te zijn over het incident. Verder vind ik het zelf in de eerste plaats een klucht. Een ontmoeting met een gestresseerde man. Ik ben dan ook verbaasd over alle commentaren die mensen onder mijn post schrijven. Van ‘intriest’, tot ‘Ach, waar maak je je druk om.’ Het is niet zozeer dat ik me druk maak, of een traumatische ervaring heb meegemaakt. Het is dat ik graag schrijf, ik gelukkig word als ik mezelf kan uitdrukken, het ook een privilege vind een klacht te kunnen schrijven, woorden als ‘aanmatigend’ en ‘ontstellend’ te gebruiken, en de deuk die ik even opliep daarmee te kunnen uitblutsen.

Terug naar boven